Tag Archives: cell phone underwater case

Harold Clayton Urey

Harold Clayton Urey (29. april 1893 i Walkterton – 5. januar 1981 i La Jolla) var en amerikansk fysisk kemiker, hvis pionerarbejder inden for isotoper gav ham Nobelprisen i kemi i 1934 for opdagelsen af deuterium. Han spillede en betydningsfuld rolle i udviklen af tombombeen, men er muligvis mest kendt for sine bidrag til teorier om udvikling af organisk liv fra ikke-levende materiale.

Urey blev født i Walkerton, Indiana og studerede termodynamik under Gilbert N. Lewis på University of California. Efter at have modtaget sin Ph.d.-grad i 1923 modtog han et fellowship fra the American-Scandinavian Foundation til at studere på Niels Bohr Institutet på Københavns Universitet i Danmark. Han var forskningsassistent på Johns Hopkins University inden han blev associate professor i kemi på Columbia University. I 1931 begyndte han at arbejde på separation af isotoper, hvilket resulterede i opdagelsen af deuterium.

Under anden verdenskrig begyndte han at forske i problemet med uran berigelse. Han ledede en gruppe på Columbia University der udviklede isotopseparation der benyttede gasdiffusion kids football socks. Metoden blev succesfuldt udviklet cell phone underwater case, så det blev den eneste metode, der blev brugt i den tidlige krigsperiode. Efter krigen blev Urey professor i kemi på Institute for Nuclear Studies, og senere professor i kemi på University of Chicago.

Urey forskede også i tidlig liv på Jorden, hvor han antog at atmosfæren givetvis bestod af ammoniak

Mexico Home CAMPOS 1 Jerseys

Mexico Home CAMPOS 1 Jerseys

BUY NOW

$266.58
$31.99

, metan og hydrogen remington shaver battery. En af hans studerende fra Chicago, Stanley L. Miller, som i Miller–Urey eksperimenttet viste, at hvis en sådan blanding blev udsat for elektriske gnister og vand kan det reagere og danne aminosyrer, som almindeligvis bliver betragtet som livets byggeklodser. Arbejde med isotoper af oxygen ledte til nyskabende forskning inden for feltet paleoklimatologi. I 1958 accepterede han en stilling som professor på det nye University of California, San Diego (UCSD), hvor han hjalp med at opbygge den naturvidenskabelige fakultet. Han blev mere og mere interesseret i rumvidenskab, og da Apollo 11 vendte tilbage til prøver af månesten fra Månen undersøgte Urey dem på Lunar Receiving Laboratory.

1926: Svedberg | 1927: Wieland | 1928: Windaus | 1929: Harden  von Euler-Chelpin | 1930: H. Fischer | 1931: Bosch  Bergius | 1932: Langmuir | 1934: Urey | 1935: F. Joliot-Curie  I. Joliot-Curie | 1936: Debye | 1937: Haworth  Karrer | 1938: Kuhn | 1939: Butenandt  Ružička | 1943: de Hevesy | 1944: Hahn | 1945: Virtanen | 1946: Sumner  Northrop  Stanley | 1947: Robinson | 1948: Tiselius | 1949: Giauque | 1950: Diels  Alder

Neotinea ustulata

Orchis ustulata L.

Neotinea ustulata (known as burnt orchid or burnt-tip orchid) is a European terrestrial orchid native to mountains in central and southern Europe cell phone underwater case, growing at up to 2,400 m (7,900 ft) elevation. The plant is considered Endangered in Great Britain and Least Concern internationally based on IUCN Red List criteria football t shirts uk. The burnt-tip orchid was voted the county flower of Wiltshire in 2002 following a poll by the wild flora conservation charity Plantlife.

N. ustulata grows from two spherical tubers with thick roots. It is believed that the plant can grow underground for 10-15 years before the first stem appears. Plants have 3 to 9 cm (1.2 to 3.5 in) leaves with prominent veins, along with a couple of leaves typically around the flower stem, which can reach 28 cm (11 in), though typically less than 13 cm (5.1 in) tall.

Flowers are born in a dense cylindrical pattern, with individual plants capable of producing up to 70 flowers. The sepals and petals form a 3 mm (0.12 in) hood that is reddish-brown, over a white crimson-spotted lower lip that is 4 mm (0 football shirts 4 u.16 in). Flowers have a strong fragrance that is described as similar to honey. N. ustulata flowers from May through June, with the subspecies, Neotinea ustulata subsp. aestivalis blooming in July in England. The common name comes from the tips of the flower buds having a burnt appearance.

N. ustulata is distributed throughout central and south Europe, with its main populations in Spain and Greece in the south, reaching England and southern Sweden in the north shirt printing football, and reaching as far east as the Caucasus and Ural mountains. It grows as high as 2,400 m (7,900 ft) elevation in the Carpathian mountains and the Alps. It typically grows on chalky subsoil (occasionally acidic soils) in grassland; fens and open pine forest; mountain meadows, valleys, and ledges; wet grasslands. The plant’s largest population in northwest Europe is on Parsonage Down, in Wiltshire, England.

Francisco García García

Francisco García García (nacido el 4 de octubre de 1948 en Madrid, España) es Catedrático de Comunicación Audiovisual y Publicidad en la Facultad de Ciencias de la Información de la Universidad Complutense de Madrid desde 1995.

Francisco García García nació el 4 de octubre de 1948 en la localidad de Madrid en el seno de una familia originaria de Guadalajara, ciudad en donde realizó sus primeros estudios. En 1971 se graduó como profesor de Enseñanza Primaria en la Escuela de Magisterio Arcipreste de Hita de Guadalajara. Fue Profesor de Enseñanza Infantil, Primaria, Secundaria, Bachillerato, Formación Profesional, Formación de Adultos y Escuela Hogar, alternativamente entre 1973 y 1988. En 1977 se licenció en Ciencias de la Información (Imagen Visual y Auditiva) en la Universidad Complutense de Madrid y en 1982 se convirtió en Doctor en Ciencias de la Información, Rama Imagen Visual y Auditiva, también en la Universidad Complutense de Madrid . Consultado el 28 de septiembre de 2016. .

Autor, entre otros, de los libros “Estrategias creativas” (1991, Servicio de Publicaciones del Ministerio de Educación y Ciencia); “Estudios de creatividad icónica individual y colectiva en niños de edad escolar” (1984) editado por Servicio de Publicaciones de la UCM lint brush fabric; “Creatividad e Imagen en los niños” (1982). Coautor con Isidoro Arroyo de los libros “Imágenes y cultura: Del cerebro al ordenador” (2001) en Laberinto Comunicación; “Didáctica aplicada a la lengua y la literatura” (2001), “Volver a leer” (1988) en Servicio de Publicaciones del MEC. Coordinador de los libros “La representación de los niños en los medíos de comunicación” (2000) e “Imagen de los niños en las medios de comunicación” (2000). Autor y editor (2007) del libro “Narrativa Audiovisual” Editorial Laberinto. Coordinador del libro “Aplicaciones Educativas y Nuevos Lenguajes de las TIC”. Editora FE/UNICAMP, (2008)(Brasil). Coautor de “Las palabras en la publicidad. El redactor publicitario y su papel en la comunicación publicitaria”. Laberinto Comunicación. Madrid.

Es autor de numeros artículos científicos y ha dirigido hasta el momento más de 150 tesis doctorales. Fue director de las revistas “Red Digital” (desde 2001 al 2005), “Icono 14” (desde 2001), “Creatividad y Sociedad” (desde 2006), y codirector de “Prisma Social” desde 2008, sinedo miembro del Consejo editorial de varias más. Director de diferentes congresos, entre los que cabe citar cell phone underwater case, el Congreso de Investigadores Audiovisuales (1999). “lnternet en la Educación y la Educación en Internet” (2001) con la publicación de las actas (2003), “Los desafíos de las Tecnologías de la Información y las Comunicaciones en la Educación ” (2001), Discapacidad y Medios de Comunicación” (1999). “Los medios del tercer milen io” (1999), INFANCINE “Infancia y Cine” o el Congreso Internacional “Ciudades Creativas” (2009-2016). Presidente de la Comisión del Seminario de la OCDE en Lengua Española (En España y México) ediciones 1ª y 2ª (2001-2003). “ll Congreso Internet en la Educación y la Educación en Internet” (2003).

Premio Nacional de Investigación Educativa del Ministerio de Educación y Ciencia en 1978. Fue Director del Centro Nacional de Información y Comunicación Educativa (CNICE), del Ministerio de Educación y Ciencia (23-10-2000 al 31-12-2004). Director del Departamento de Comunicación Audiovisual y Publicidad ll, de la Universidad Complutense de Madrid (2000). Presidente de la Asociación de la Televisión Educativa Iberoamericana (ATEI) entre el 26-06-2001 y el 02-02-2005. Es Presidente de la Asociación Científica Icono14, desde 2001 y de la Asociación Cultura del Sonido (desde 2007). Vicepresidente de Asocrea, Asociación de Creatividad (desde 2006), Vicepresidente de la Fundación Investigaciones Sociológicas Avanzadas (desde2 006), y miembro de la Academia de Televisión (desde 2003).<ref>. Consultado el 28 de septiembre de 2016. </ref>.

Stosunki białorusko-łotewskie

Stosunki białorusko-łotewskie – międzynarodowe relacje łączące Białoruś i Łotwę. Oba kraje sąsiadują ze sobą i są ważnymi partnerami gospodarczymi. Granica białorusko-łotewska jest równocześnie zewnętrzną granicą Unii Europejskiej i Strefy Schengen.

Jednym z państw, z którymi utrzymywał stosunki powstały po I wojnie światowej Rząd Tymczasowy Łotwy była powołana do życia w marcu 1918 Białoruska Republika Ludowa. Pierwsze bezpośrednie kontakty między Łotwą a rządem BRL przypadły na lato 1919. W sierpniu 1919 w Rydze powstał konsulat Białoruskiej Republiki Ludowej, na czele którego stał Kuźma Ciareszczanka. Działacz ten prowadził w imieniu BRL rozmowy na temat utworzenia na terenie Łotwy białoruskich oddziałów wojskowych, zwracał się do szefa rządu Łotwy Kārlisa Ulmanisa z prośbą o pomoc w walce z bolszewikami i o przepuszczenie białoruskich oddziałów na teren Białorusi. W marcu 1920 przedstawiciele Białoruskiej Republiki Ludowej wchodzili w skład łotewsko-białoruskiej komisji, zajmującej się wytyczeniem przyszłej linii granicznej między Białorusią a Łotwą. Rząd BRL zatwierdził wyniki przeprowadzonych na Łotwie rozmów, komisja jednak nie zebrała się później już ani razu. Współpracy Łotwy i Białoruskiej Republiki Ludowej ustała pod koniec 1920.

Właściwie stosunki dwustronne między Białorusią i Łotwą zaczęły rozwijać się praktycznie od razu po rozpadzie ZSRR dark football socks. W grudniu 1991 w Rydze przedstawiciele obu krajów (przewodniczący Rady Najwyższej Białorusi Stanisłau Szuszkiewicz i przewodniczący Rady Najwyższej Republiki Łotewskiej Anatolijs Gorbunovs) podpisali deklarację o stosunkach dobrosąsiedzkich, w której oba kraje wzajemnie uznały się i potwierdziły swą suwerenność oraz integralność terytorialną, a także uznały kulturalną, językową i etniczną specyfikę Białorusinów na Łotwie oraz Łotyszy na Białorusi. 7 kwietnia 1992 Białoruś i Łotwa nawiązały oficjalnie stosunki dyplomatyczne. W 1993 rozpoczęły działalność ambasady obu krajów – białoruska w Rydze oraz łotewska w Mińsku. W kolejnych latach powstały również konsulaty – łotewski w Witebsku oraz białoruski w Dyneburgu.

21 lutego 1994 podpisana została między oboma krajami umowa dotycząca ustalenia oficjalnej granicy, w której za podstawę demarkacji przyjęto linię oddzielającą Białoruś i Łotwę w momencie wyjścia Łotwy ze składu ZSRR w 1991. Proces fizycznej demarkacji granicy rozpoczął się w maju 1998 i zakończył w październiku 2006.

21 lutego 1994 na Białoruś przybył premier Łotwy Valdis Birkavs. W czasie wizyty podpisano osiem porozumień międzypaństwowych. We wrześniu 1995 odbyła się dwudniowa wizyta delegacji łotewskiej na czele z premierem Mārisem Gailisem. Pierwsze spotkanie na szczeblu prezydentów obu państw (Alaksandr Łukaszenka ze strony białoruskiej oraz Guntis Ulmanis ze strony łotewskiej) odbyło się we wrześniu 1997 w Wilnie. W maju 1998 na Łotwę udała się białoruska delegacja na czele z premierem Siarhiejem Linhiem.

We wrześniu 2010 z roboczą wizytą na Łotwę udał się premier Białorusi Siarhiej Sidorski. Program wizyty obejmował rozmowy z premierem Łotwy Valdisem Dombrovskisem.

Na początku 2014 roku na Łotwie stale przebywało 2 914 obywateli Białorusi. Oprócz tego na Łotwie zamieszkiwało w tym samym czasie 74 205 przedstawicieli mniejszości białoruskiej, spośród których 30 437 posiadało status obywatela.

Na Białorusi zamieszkuje również niewielka mniejszość łotewska. Według spisu narodowego z 2009 jako Łotysze zadeklarowało się na Białorusi 1549 osób evercare fabric shaver.

Łotwa jest ważnym partnerem gospodarczym Białorusi. Wśród krajów cell phone underwater case, z którymi Białoruś prowadzi handel zewnętrzny, Republika Łotewska zajmowała w 2012 5. miejsce pod względem wielkości obrotu towarowego oraz 4. miejsce pod względem wielkości eksportu.

Podstawę białoruskiego eksportu stanowiły produkty petrochemiczne, metalurgiczne, maszyny, płody rolne i leśne, produkty spożywcze. Z Łotwy importowane są przede wszystkim leki, ryby, tkaniny, cement, silniki i jednostki mocy, konstrukcje metalowe.

31 stycznia 2013 na Białorusi były zarejestrowane 373 przedsiębiorstwa z łotewskim kapitałem (w 2011 – 297 przedsiębiorstw) oraz 27 przedstawicielstw łotewskich przedsiębiorstw. Na Łotwie zarejestrowane były w tym czasie 1123 przedsiębiorstwa z białoruskim kapitałem i 15 przedstawicielstw białoruskich podmiotów gospodarczych.

Marcella Pobbe

Marcella Pobbe (July 13, 1921 – June 17, 2003), was an Italian operatic soprano who sang a wide range of roles in both the lyric and spinto repertory.

Pobbe was born in Vicenza, where she studied with Elena Fava, and later entered the Rossini Conservatory in Pesaro, where she studied with Rinalda Pavoni. She also studied at the Accademia Chigiana in Siena with Giorgio Favaretto. She made her stage debut in Spoleto, as Gounod’s Marguerite, in 1949, and the same year, first appeared at the Teatro San Carlo in Naples, where she was to appear regularly until 1973.

She made her debut at the Rome Opera in 1954, in the title role of Gluck’s Iphigénie en Tauride, and at La Scala in 1955 Black Runner Waist Pack, as Bathseba in the premiere of Darius Milhaud’s David. She appeared at the Baths of Caracalla in 1957, as Mathilde in Guglielmo Tell, and in 1959 as Elsa in Lohengrin. She also sang at most major opera houses in Italy, Venice, Parma, Bologna, Florence, Mantua, Palermo, etc. cell phone underwater case, as well as on Italian radio and television.

On the international scene, she made guest appearances at the Monte Carlo Opera, the Zurich Opera, the Vienna State Opera, the Royal Opera House in London, the Liceo in Barcelona. In North America, she sang at the Philadelphia Opera and at the Metropolitan Opera in New York, for a few performances of Marguerite and Mimi during the 1958-59 season.

Her repertory also included; Agathe, Eva, Countess Almaviva, Micaela glass water flask, Leonora, Maria, Amelia, Desdemona, Maddalena, Tosca, Adriana, Francesca, etc. She can be heard on record as Margherita in Boito’s Mefistofele, opposite Ferruccio Tagliavini and Giulio Neri, and in two recitals of arias, which reveal a singer with a voice of considerable beauty and refinement. For Italian television in the 1950s, she appeared in several productions, notably Le nozze di Figaro, Un ballo in maschera and Adriana Lecouvreur, one of her most celebrated roles.

Pobbe went on performing until the late 1970s, and then became a music critic for Vicenza Gazzettino. In 2000, she published a series of interviews she had made with conductors. She died in Milan.