Tag Archives: best goalkeeper uniforms

Le soleil naît derrière le Louvre

Le soleil naît derrière le Louvre est un roman policier français de Léo Malet, paru en 1954 aux Éditions Robert Laffont. Il fait partie de la série ayant pour héros Nestor Burma et est le premier des Nouveaux Mystères de Paris.

Une enquête banale et routinière attend chaque printemps Nestor Burma. Pour le compte de Mme Émilie Lheureux, de Limoges best goalkeeper uniforms, il doit se borner à retrouver Louis, le mari volage qui fait son annuelle fugue parisienne, et à le renvoyer à la maison. Mais cette fois, l’affaire devient des plus complexes. D’abord, Burma retrace Lheureux dans un resto et ils soupent ensemble. Mais, sous le prétexte d’aller aux toilettes, Louis file à l’anglaise. Burma rôde un peu dans le quartier et constate une opération policière rue Pierre-Lescot. Le commissaire Leroux l’invite à l’accompagner dans un deuxième sous-sol pour examiner un cadavre transpercé de plusieurs balles, dont l’une le défigure à moitié. Burma remarque alors qu’il ressemble à Louis Lheureux, mais s’apercevra plus tard qu’on a maquillé le mort pour tenter une substitution d’identité.

Le lendemain, au bureau de l’agence Fiat Lux, Farroux informe Burma que le macchabée de la veille est un certain Étienne Larpent qui aurait trempé dans le vol d’un tableau de Raphaël dérobé au musée du Louvre. Poursuivant son enquête, Burma visite Geneviève Levasseur, la maîtresse de Larpent, qui est sensible au charme du détective et vice versa. Peu après, Burma est assommé en se rendant quai de la Mégisserie et séquestré dans l’arrière-boutique d’un marchand d’oiseaux. Quand il se sort de là, c’est pour se trouver nez à nez avec un autre cadavre dans son propre bureau. Mais déjà, le détective à l’intuition que le mari volage et le tableau du Louvre ne sont pas étrangers l’un à l’autre.

Le roman se déroule dans le 1er arrondissement de Paris old football shirts.

Chambellan cubiculaire

Vous pouvez partager vos connaissances en l’améliorant (comment ?) selon les recommandations des projets correspondants.

Consultez la liste des tâches à accomplir en page de discussion.

Un chambellan cubiculaire (camerarius en latin) est l’intendant (camérier en chef) de la nombreuse domesticité de la chambre de l’empereur romain : les « cubiculaires » (s’occupant des Lares, du lit, du linge…).

Il a un poids considérable. C’est par son entremise qu’on peut se faire entendre de l’empereur et obtenir une grâce.

Ayant la garde directe de l’empereur, il porte l’épée. Pour conserver son crédit, il ne se contente pas de servir le prince au palais. Il l’accompagne dans ses déplacements et s’arrange pour partager sa vie quotidienne. Sa responsabilité est redoutable best goalkeeper uniforms. C’est ainsi que Parthénius et Eclectus tueront, le premier Domitien, le second Commode.

Tout comme les esclaves et affranchis du service d’accueil thermos insulated bottle, les camériers trafiquent avantageusement de leur influence. Ils se font grassement payer pour communiquer (ou pas, afin d’être rétribués plus longtemps) les requêtes à l’empereur.

Greg Lake

Si vous disposez d’ouvrages ou d’articles de référence ou si vous connaissez des sites web de qualité traitant du thème abordé ici, merci de compléter l’article en donnant les références utiles à sa vérifiabilité et en les liant à la section « Notes et références » (, comment ajouter mes sources ?).

Greg Lake en 2005.

Gregory Stuart Lake, dit Greg, est un musicien britannique, né le à Poole dans le Dorset et mort le . Il connaît le succès en tant que chanteur et bassiste du groupe de rock progressif King Crimson en 1969 avant de rejoindre le supergroupe Emerson, Lake & Palmer l’année suivante. Il a également publié quelques albums et singles en solo.

Gregory Stuart Lake est né le à Poole, dans le Dorset. Il apprend à jouer de la guitare à l’âge de 12 ans.

En 1963, il commence à chanter et jouer de la guitare au sein des Unit Four, un groupe qui comprend John Dickenson aux claviers, Dave Jennes à la basse et Kenny Beveridge à la batterie. Ils n’enregistrent pas et la formation dure un an. Lake et Jennes rejoignent un autre groupe, les Time Checks, avec Bev Strike à la basse (Jennes étant passé à la guitare) et Tony Batey à la batterie. Une autre année passe et Lake rejoint The Shame, avec John Dickenson aux claviers, Billy Nims à la batterie et Malcolm Braiser à la basse. Ils enregistrent un 45 tours en 1967 pour le label MGM Records, Too Old to Go ‘Way Little Girl / Dreams Don’t Bother Me.

En 1968, Lake est le guitariste de Shy Limbs avec John Dickenson aux claviers, Alan Bowry à la basse et au chant et Andy McCulloch à la batterie. Ils enregistrent deux singles pour CBS Records, Reputation / Love et Lady in Black / Trick or Two red and hooped football socks. Lake rejoint ensuite brièvement The Gods, composé de futurs membres de Uriah Heep, mais n’enregistre rien avec eux.

Fin 1968, Greg Lake est contacté par un ami d’enfance, Robert Fripp, qui cherche un bassiste chanteur pour son groupe King Crimson. Bien qu’il n’ait jamais joué de la basse, Lake accepte et participe à l’enregistrement du premier album du groupe, In the Court of the Crimson King, qui sort en octobre 1969 et rencontre un grand succès.

Durant la tournée américaine qui s’ensuit, King Crimson donne quelques concerts aux côtés d’un autre groupe britannique, The Nice safest stainless steel water bottle, mené par le claviériste Keith Emerson. Lake et Emerson ont ainsi l’occasion d’improviser ensemble et décident de fonder un nouveau groupe. Pour tenir la batterie, ils pensent d’abord à Mitch Mitchell, de The Jimi Hendrix Experience, mais leur choix s’arrête finalement sur Carl Palmer, ex-Atomic Rooster.

Lake accepte néanmoins, à la demande de Robert Fripp, d’assurer le chant sur le deuxième album de King Crimson, In the Wake of Poseidon, qui sort en mai 1970.

Le trio Emerson, Lake & Palmer donne l’un de ses premiers concerts au festival de l’île de Wight 1970 et signe chez Atlantic Records la même année. Il publie quatre albums studio entre 1970 et 1974 : Emerson, Lake and Palmer, Tarkus, Trilogy et Brain Salad Surgery, tous produits par Lake.

1974 marque le début d’une pause de trois ans pour le groupe. Durant cette période, Lake produit 5 chansons de l’album Brighter Day de Keith Christmas et connaît un succès inattendu au hit-parade britannique avec la chanson de Noël I Believe in Father Christmas best goalkeeper uniforms, qui se classe no 2 des ventes fin 1975.

Emerson, Lake et Palmer se retrouvent en 1976 pour l’album Works Volume I et partent en tournée avec un orchestre symphonique, mais ce projet trop ambitieux se révèle un gouffre financier. Le trio se sépare après Love Beach, un échec commercial.

Après la séparation d’Emerson, Lake & Palmer, Greg Lake publie deux albums en solo, Greg Lake (1981) et Manœuvres (1983). Le guitariste de Thin Lizzy Gary Moore participe à leur enregistrement. Ils proposent une musique plus simple et accessible que le rock progressif d’Emerson, Lake & Palmer.

Le 6 décembre 1983, Lake remplace John Wetton au sein du groupe Asia pour leur concert « Asia in Asia » au Nippon Budokan de Tokyo. Ce concert est le premier à être retransmis par satellite sur MTV. Lake quitte Asia quelques mois plus tard.

En 1986, Lake retrouve Keith Emerson au sein d’un nouveau trio, Emerson, Lake and Powell, dans lequel Carl Palmer est remplacé par Cozy Powell. Ils n’enregistrent qu’un seul album avant de se séparer. Emerson, Lake & Palmer se réunissent en 1991 et enregistrent deux albums au début des années 1990, Black Moon (1992) et In the Hot Seat (1994). Ils donnent de nombreux concerts avant une nouvelle séparation en 1998.

En 2001, Lake participe à la tournée de Ringo Starr & His All-Starr Band. Il effectue une tournée acoustique en duo avec Keith Emerson en 2010 qui donne lieu à l’album Live from Manticore Hall en 2014. C’est également en 2010 que prend place le dernier concert d’Emerson, Lake & Palmer : les trois musiciens se retrouvent pour célébrer le quarantième anniversaire de leur supergroupe en donnant un concert unique au High Voltage Festival (en) le 25 juillet.

Greg Lake est mort d’un cancer le .

Sa mort intervient neuf mois après celle de son collègue Keith Emerson qui avait mis fin à ses jours suite à une profonde dépression, occasionnée par le fait qu’il ne pouvait plus jouer des claviers. L’une des raisons pour laquelle le trio n’avait pas tourné depuis 2010 .

Sur les autres projets Wikimedia :

Guanczowie

Guanczowie (berber. Igwanciyen) – pierwsi znani mieszkańcy Wysp Kanaryjskich. Ludność o nieznanym pochodzeniu znajdująca się na poziomie kultury neolitycznej podczas przybycia w średniowieczu Europejczyków. Zamieszkiwali głównie jaskinie skalne i posługiwali się własnym językiem. Ich kultura zanikła pod koniec XV wieku, pozostawiając nieliczne ślady.

Według Núñeza de la Peña, hiszpańska nazwa Guanches ma pochodzić od przeinaczonego Guanchinet – nazwy tubylczej oznaczającej człowieka (Guan) z Teneryfy (Chinet). Wynika stąd, że nazwa “Guanczowie” pierwotnie odnosiła się tylko do mieszkańców tej wyspy; dopiero później zaczęto określać nią całą tubylczą ludność archipelagu.

Guanczowie, którzy wyginęli jako ludność, według badań ich szczątków kostnych wykazują znaczne podobieństwo do człowieka z Crô-Magnon. Niewątpliwie stanowili odgałęzienie Berberów, którzy od zarania starożytności zamieszkiwali północną Afrykę od Egiptu do Oceanu Atlantyckiego.

Pliniusz Starszy przekazał, że według króla Mauretanii Juby II Kartagińczycy, którzy jakoby odwiedzili archipelag pod dowództwem Hannona i stwierdzili, że był bezludny, zauważyli ruiny dużych budowli. Wynika stąd wniosek, że Guanczowie nie byli pierwszymi mieszkańcami wysp. Brak jakichkolwiek śladów wpływów islamu wśród ludności żyjącej w czasie przybycia Hiszpanów, pozwala przypuszczać, że była to najdalej na zachód sięgająca migracja Berberów, jaka nastąpiła pomiędzy epoką Pliniusza Starszego a podbojem Afryki Północnej przez muzułmanów.

Wielu Guanczów zginęło podczas zbrojnego oporu stawianego hiszpańskim zdobywcom, wielu sprzedano jako niewolników, liczni przyjęli katolicyzm i połączyli się w związkach małżeńskich z przybyszami.

Inne rzymskie źródła poświadczają przypuszczalną wiedzę o istnieniu archipelagu i jego mieszkańców – Guanczów (Owidiusz w Metamorfozach).

25 grudnia 1495 Guanczowie zostają ostatecznie pokonani przez Hiszpanów w La Victoria. Teneryfa ostatnią podbitą wyspą; kultura tubylców zostaje niemal doszczętnie zniszczona.

Przetrwały ślady języka Guanczów – nieliczne wyrażenia i imiona wodzów zachowane w noszonych obecnie nazwiskach; świadectwa te pozwalają łączyć go z językami berberyjskimi. Na większości wysp odnaleziono ryty naskalne. Domingo Vandewalle, gubernator wojskowy La Palmy, był pierwszym, który zaczął je badać w 1752. Dzięki wytrwałości Aquilino Padrana, księdza z La Palmy, zidentyfikowane i skatalogowane zostały inskrypcje na wyspie Hierro. W 1878 René Verneau odkrył w wąwozach Los Balos inskrypcje bardzo zbliżone do libijskich. Wszystkie te ryty naskalne są bez wyjątku pochodzenia numidyjskiego. Na Teneryfie i Gomerze – dwu wyspach, gdzie Guanczowie zachowali największą jednolitość etniczną, nie odnaleziono żadnej takiej inskrypcji. Pozwala to sądzić, że właściwi Guanczowie nie znali pisma. Zidentyfikowano ślady obecności semickiej na innych wyspach, lecz na żadnej z nich nie było inskrypcji naskalnych. Dość wiarygodna jest więc hipoteza, że Numidyjczycy z rejonu Kartaginy zmieszani z dominującymi w tej kolonii fenickiej Semitami przybyli na Wyspy Kanaryjskie i że to od nich pochodzą inskrypcje naskalne na Hierro i Gran Canarii.

Guanczowie stworzyli również el silbo – język gwizdów, pozwalający porozumiewać się na większe odległości i będący wciąż w użyciu na La Gomerze przez tzw. silbadorów.

Organizacja społeczna i polityczna Guanczów różniła się w zależności od wyspy. Na niektórych panowała dziedziczna autokracja, na innych władze były wybierane. Na Teneryfie wszystkie ziemie należały do wodzów, którzy je dzierżawili swoim poddanym defuzzer for sweaters. Na Gran Canarii samobójstwo uważano za honorowe i podczas uroczystości obejmowania władzy przez nowego wodza jeden z poddanych (ochotnik) dla uhonorowania go rzucał się w przepaść. Na niektórych wyspach praktykowano poliandrię, na innych małżeństwa były monogamiczne. Wszędzie jednak szacunkiem darzono kobiety, a obrażenie którejkolwiek z nich przez uzbrojonego mężczyznę karane było jako przestępstwo.

Guanczowie nosili odzież ze skór kozich oraz z tkanin, których przykłady odkryto w grobowcach na Gran Canarii. Cenili ozdoby, naszyjniki z drewna, kamieni lub muszelek wyrabiane według wielu wzorów. Używali przede wszystkim ceramicznych paciorków o różnym kształcie, gładkich i polerowanych, zwykle w kolorze czarnym lub czerwonym. Malowali również ciała. Tzw. pintaderas, przedmioty z terakoty przypominające pieczęcie, prawdopodobnie służyły do zdobienia ciała różnymi barwami. Guanczowie wyrabiali prostą ceramikę, zwykle pozbawioną ornamentów, lecz niekiedy dekorowaną odciskami paznokci. Broń Guanczów nie różniła się od broni starożytnych ludów południa Europy. Na Gran Canarii używano przede wszystkim siekier z kamienia gładzonego, na Teneryfie raczej były w użyciu siekiery ciosane z kamienia lub obsydianu. Używano również włóczni, maczug, niekiedy zaopatrzonych w kamienne ostrza, jak również oszczepów. Wydaje się, że znano też tarcze.

Guanczowie zamieszkiwali naturalne i sztuczne jaskinie usytuowane w rejonach górskich. Tam gdzie niemożliwe było wydrążenie jaskini, budowali okrągłe domy oraz (według świadectw Hiszpanów) prymitywne fortyfikacje.

Na La Palma starcy byli pozostawiani w odosobnieniu aby umarli, jeśli wyrazili takie życzenie. Po pożegnaniu z bliskimi prowadzono ich do jaskini grobowej i zostawiano tam jedynie z miską mleka. Guanczowie mumifikowali swoich zmarłych i odnaleziono wiele takich mumii w stanie całkowitego wysuszenia, nie ważących więcej niż 3-4 kg. Dwie jaskinie, znajdujące się w prawie niedostępnej urwistej ścianie skalnej, blisko wybrzeża, 5 km od Santa Cruz (Teneryfa), zawierały także ludzkie szkielety. Istniało wiele sposobów mumifikacji. Na Teneryfie i Gran Canarii zwłoki tylko zawijano w skóry kóz lub owiec, podczas gdy na innych wyspach ciała konserwowano przy pomocy substancji żywicznej i umieszczano następnie w trudno dostępnej jaskini lub grzebano pod kopcem. Czynności związane z mumifikacją należały do określonej klasy społecznej, przy czym balsamowanie kobiet wykonywały kobiety, a mężczyzn – mężczyźni. Zwyczaj balsamowania zwłok nie był powszechny i czasem chowano je po prostu w grotach albo grzebano w ziemi.

Niewiele wiadomo o pierwotnych wierzeniach Guanczów. Wiadomo, iż wierzyli w Byt Najwyższy, zwany Akoran na Gran Canarii hydration system for running, Aczihuran na Teneryfie, Eraoranhan na Hierro i Abora na La Palma. Kobiety z Hierro czciły boginię, zwaną Moneiba. Tradycyjnie wierzono, że bogowie i boginie żyli na szczytach gór, skąd schodzili, aby wysłuchać modlitw wiernych. Na innych wyspach mieszkańcy czcili Słońce, Księżyc, Ziemię i gwiazdy. Rozpowszechniona była wiara w demony. Demon z Teneryfy nazywał się Guayota i żył na szczycie wulkanu Teide, który uważano za piekło, zwane Echeyde. W czasach niepokoju i zagrożenia Guanczowie prowadzili swe stada na święte pastwiska, gdzie oddzielano jagnięta od matek w nadziei, że ich rozpaczliwe beczenie wzbudzi litość w Wielkim Duchu. Podczas świąt religijnych spory i wojny były zawieszane.

Wczesne świadectwa hiszpańskie wskazują na istnienie przynajmniej trzech (współcześnie wymarłych) grup zamieszkujących osobne wyspy. Stare kroniki opisują jedną z tych grup jako “wysokich best goalkeeper uniforms, jasnowłosych, niebieskookich” ludzi, druga grupa opisana była jako lud średniego wzrostu, o śniadej cerze. Trzecia grupa miała być najniższa wzrostem, o drobnej posturze. Guanczowie o jasnych włosach zamieszkiwali według tych informacji Teneryfę.

W jedenastym wydaniu Encyclopaedia Britannica podano, że Guanczowie byli ludem o szarych lub niebieskich oczach z włosami w różnych odcieniach blond, przypominającymi typ antropologiczny ludzi z Cro-Magnon. Te informacje sprawiły, że rozpoczęto badania nad pochodzeniem Guanczów. Niektórzy naukowcy sugerowali, że Guanczowie są potomkami jakiegoś odgałęzienia Celtów lub innej grupy europejskiego pochodzenia. Jest bowiem faktem, że Celtowie i plemiona germańskie odbywały odległe podróże jeszcze przed erą rzymską i kolonizowali niektóre regiony Półwyspu Iberyjskiego.

Wyspy były odwiedzane wielokrotnie przez podróżników z różnych starożytnych krajów, w tym Numidyjczyków, Fenicjan, Kartagińczyków. Istnieją przypuszczenia, że inwazja germańskich Wandalów na północne wybrzeża Afryki, jaka nastąpiła w V i VI wieku n.e., mogła sięgnąć aż na wyspy Kanaryjskie – jednakże kultura Wandalów stała na dużo wyższym poziomie niż neolityczna kultura Guanczów, a ta pozostawała niezmieniona przez tysiąclecia.

Obecnie najczęściej porównuje się kulturę Guanczów do kultury starożytnych Berberów, których język wykazuje duże podobieństwo do języka Guanczów. Drugim dowodem jest ich wygląd – dotychczas Berberowie, którzy nie krzyżują się z arabskimi lub czarnymi afrykańskimi plemionami, zachowali cechy wskazujące na ich bardzo starożytne pochodzenie – niebieskie lub zielone oczy albo jaśniejsze włosy (człowiek z Cro-Magnon). Guanczowie mogą być zatem potomkami berberyjskich emigrantów z ok. 6000 p.n.e. Także współczesne badania genetyczne wskazują na berberyjskie pochodzenie Guanczów.

Michael Been

Michael Been (* 17 steel water container. März 1950 in Oklahoma City, Oklahoma als Michael Kenneth Been; † 19. August 2010 in Hasselt, Belgien) war ein US-amerikanischer Rockmusiker, Sänger, Songwriter, Bassist, Musikproduzent und Schauspieler. Er wurde hauptsächlich bekannt als Frontman der kalifornischen Rockband The Call.

Michael Been, geboren 1950 in Oklahoma City, wuchs in Chicago auf, wo er Mitglied verschiedener Psychedelic-Rock-Bands wurde, zum Beispiel der Band „Aorta“ oder der Gruppe „H.P. Lovecraft“. Danach spielte er mit den früheren Moby-Grape-Mitgliedern Jerry Miller und Bob Mosley in der Band „Fine Wine“ und mit Miller später auch in der Band „Original Haze“ sowie Bass auf dem 1974er Album With Footnotes der Band 2nd Chapter of Acts.

Ende der 1970er Jahre gründete Michael Been (Bass, Leadgesang) dann mit Scott Musick (Schlagzeug, Gesang), Tom Ferrier (Gitarre, Gesang) und Greg Freeman (Bass) seine eigene Band namens The Call.

So formierte sich auch das von Produzent Hugh Padgham 1982 betreute und selbstbetitelte erste Album THE CALL, ergänzt durch den Keyboarder Garth Hudson (Synthesizer, Klavier, Saxophon). Das 1983 erschienene Album Modern Romans führte zu einer Welttournee als Vorgruppe des Musikers Peter Gabriel. Mit dem Titel-Song When the Walls Came Down errang man viel Aufmerksamkeit bei MTV.

Zwischen 1982 und 2000 veröffentlichte die Gruppe um Frontman Michael Been zwölf Alben. Darunter acht Studioalben, drei Best-of-Alben (1991: The Call – The Walls Came Down (The Best of the Mercury Years), 1997: The Best of The Call, (WEA Records) und 2000: The Call – The Millennium Collection, (Hip-O Records)) und ein Livealbum (2000: Live Under the Red Moon). Die meisten Alben davon wurden von Michael Been and The Call produziert.

In den 1990er Jahren veröffentlichte Michael Been zwei Soloalben running bottle holder. Das eine war der Soundtrack zu Paul Schraders 1992 erschienenem Krimi Light Sleeper. 1994 folgte das Album On the Verge of a Nervous Breakthrough bei Qwest Records, das Been in der Hauptsache wieder selbst produzierte.

Die Single Let the Day Begin vom gleichnamigen Album von The Call geschrieben von Michael Been wurde die offizielle Hymne für Al Gores Demokraten beim Wahlkampf für die Präsidentschaftswahl 2000 in den USA.

Neben seiner Band The Call fand Michael Been häufig Gelegenheit, als Gastsänger bei anderen Rockbands oder befreundeten Musikern aufzutreten. Unter anderem bei Peter Gabriels Album So von 1986.

Umgekehrt spielten von Anfang immer wieder berühmte Gastmusiker bei The Call mit. Bereits 1986 waren auf dem Album Reconciled Jim Kerr von den Simple Minds und Peter Gabriel zu hören. Garth Hudson, Organist und Saxofonist der Formation The Band best goalkeeper uniforms, war auf den ersten drei Alben als Keyboarder im Einsatz. Der Schauspieler Harry Dean Stanton spielte die Mundharmonika auf For Love vom Album Let the Day Begin. Bono von U2 sang auf dem 90er-Album Red Moon im Background.

Neben der Musik machte Michael Been mit einem weiteren Talent auf sich aufmerksam. Der Regisseur Martin Scorsese besetzte Been 1988 in seiner viel diskutierten Christus-Verfilmung neben Schauspielern wie Willem Dafoe, Harvey Keitel, John Lurie, Harry Dean Stanton und Barbara Hershey in Die letzte Versuchung Christi in der Rolle des Apostels Johannes.

Mit der 1998 gegründeten Band Black Rebel Motorcycle Club seines Sohnes Robert Levon Been ging Michael Been in den 2000er Jahren häufiger auf Tournee Fashion Jewelry Necklaces. Dort fungierte er während der Konzerte häufig als deren Soundingenieur und Tonberater. Während der 2010er Tournee verstarb Been am 19. August 2010 im belgischen Hasselt an den Folgen einer Herzattacke während des Auftritts der Black Rebel Motorcycle Club beim Pukkelpop-Musikfestival.